Bij Marion Norbert-Riberolle zijn hartritmestoornissen vastgesteld. De Belgische kampioene is inmiddels geopereerd en werkt aan haar herstel. Ze is niet de eerste veldrijder die met hartproblemen te maken krijgt. Waar Niels Albert zijn carrière noodgedwongen moest beëindigen, kon Lars Boom na een ingreep terugkeren. Hoe komt dat verschil? En speelt de extreme belasting van het veldrijden een rol?
Marion Norbert-Riberolle voorlopig aan de kant
Na een moeizame seizoensstart heeft Marion Norbert-Riberolle duidelijkheid gekregen over haar gezondheidsproblemen. Vrijdag 23 oktober maakte haar ploeg Crelan-Corendon bekend dat bij medisch onderzoek hartritmestoornissen zijn vastgesteld.
De 27-jarige Belgische kampioene heeft inmiddels een ingreep ondergaan. Volgens de ploeg zijn bij aanvullend onderzoek geen andere afwijkingen gevonden. Norbert-Riberolle mag na enkele dagen rust onder medische begeleiding haar trainingen geleidelijk hervatten. Wanneer ze weer wedstrijden kan rijden, is nog onbekend.
Welke ritmestoornis ze precies heeft, is niet bekendgemaakt.
Niels Albert en Lars Boom: twee totaal verschillende verhalen
Het bekendste voorbeeld uit het veldrijden is Niels Albert. De tweevoudig wereldkampioen moest in mei 2014 op slechts 28-jarige leeftijd abrupt stoppen met wielrennen. Bij hem waren potentieel levensgevaarlijke hartritmestoornissen vastgesteld, die verband hielden met littekenweefsel op zijn hartspier.
Een operatie kon zijn carrière niet redden. In 2017 kreeg Albert na nieuwe ernstige problemen een implanteerbare defibrillator, die gevaarlijke ritmestoornissen kan herkennen en behandelen.
Bij voormalig wereldkampioen veldrijden Lars Boom liep het anders. Ook hij kreeg te maken met hartritmestoornissen en onderging begin 2018 een ingreep. Die behandeling bleek succesvol: enkele maanden later reed hij weer wedstrijden.
Ook in het wegpeloton komen dergelijke problemen voor. Sep Vanmarcke moest in 2023 vanwege hartproblemen en littekenweefsel zijn carrière beëindigen. Jasper De Buyst onderging in 2026 een ablatie vanwege hartritmestoornissen en keerde daarna terug in competitie.
De voorbeelden onderstrepen dat hartritmestoornissen sterk van elkaar kunnen verschillen. Soms is een verstoring met een relatief beperkte ingreep te behandelen. Wanneer onderliggende hartschade meespeelt, kunnen de risico’s veel groter zijn.
Is intensief veldrijden een risicofactor?
Dat brengt ons bij een interessante vraag: komen hartritmestoornissen vaker voor bij veldrijders omdat hun hart voortdurend zwaar wordt belast?
Er is geen overtuigend bewijs dat veldrijders specifiek meer risico lopen dan andere topsporters. Wel laat wetenschappelijk onderzoek een verband zien tussen jarenlang intensieve duursport en bepaalde hartritmestoornissen.
Een nieuwe analyse van 37 studies, onlangs gepubliceerd op 12 oktober 2026 en gebaseerd op bijna 1,3 miljoen deelnemers, bevestigt dat intensieve duursporters een verhoogde kans op boezemfibrilleren kunnen hebben. Langdurige trainingsbelasting kan veranderingen veroorzaken in de hartboezems en de elektrische geleiding van het hart. Dat betekent niet dat intensief sporten ongezond is: de algemene voordelen van bewegen voor hart en bloedvaten blijven groot. Bovendien zijn niet alle hartritmestoornissen vergelijkbaar en bewijst dit onderzoek geen oorzakelijk verband met de klachten van individuele veldrijders.
Gezondheid boven de koers
De gevallen van Albert, Boom en andere wielrenners laten zien hoe verschillend de gevolgen van hartritmestoornissen kunnen zijn. Voor de één betekenen ze het einde van een carrière, terwijl een ander na behandeling weer op het hoogste niveau kan sporten.
Voor Marion Norbert-Riberolle is het positief dat haar klachten zijn onderzocht en behandeld, maar over haar sportieve terugkeer valt voorlopig weinig te zeggen. Dat hangt af van haar herstel en de beoordeling van haar artsen.
Namens KOPSTART wensen we Marion van harte beterschap en een voorspoedig herstel. Hopelijk zien we de Belgische kampioene snel weer gezond aan de start van een veldrit.
Geef een reactie